شور و شَرَم، «آتشم»، شعله به جان می کِشم
گاه چو معشوقِ جان، گاه چو «جانی» کُشم
باده پرستم؟ بلی، باده ننوشم ولی!
عقل مرا گفته است: عاشِقِ دُردی کِشم
این تن و جان خسته از «جور» زبان بسته از
«صبر» زمان رسته از «عشق» نهانی کِشم
بر سر عهدت وفا کن نظری در خفا
این غَمِ دل را شفا تا مِیِ نابی چِشَم
خانه ی مخروب بُن سازه ی پَرکوک کن
ساز مرا کوک چون پنجه به چنگی کِشم
رمزِ نهانم تویی روزِ عیانم تویی
رازِ جهانم تویی جامِ تو سر می کِشم
از سَرِ آهی فقط هر چه بخواهی دهد
چون که سُرایی غزل، گو: به چه؟ «جانا» خوشم

وزن:« _ ۷ ۷ _ / _ ۷ _ / _ ۷ ۷ _ / _ ۷ _ »
مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)

جانا
۱۹ بهمن ۱۴۰۲

عید مبعث مبارک