« ترس »
باز هم شد این وجودم غرق ترس
لقمه در کامش شدم بی تیغ و فلس
راه خود را در نمییابم گُمَم
حلقه از آتش به دورم کژدُمَم
در هراسی ناگهان بی اختیار
ضربه بر خویشم زنم چون در فشار
روح تنها مانده مستأصل شود
صبر باید تا مسائل حل شود
من اسیرم چون که میترسم ز خود
میفرستم خویش را بر هر نخود
درد بسیاری به جانم میخَرَم
چهره را عریان نقابم می دَرَم
آنچه هستم گر ببینم بُرده ام
چون غریبم با خودم آزرده ام
رو کنم دستی که ایمانم رُبود
بوسه بر دستی ز زنگارم زدود
می پذیرم ناتوانم خسته ام
دل به این دنیای فانی بسته ام
مُلکِ دنیا از کفم بیرون رود
کور چشمم کاسه ای پر خون شود
من پذیرفتم که هستم نور را
بر وجودم راه دادم شور را
بیم و امیدم خدایا جان گرفت
این سرم در سایه ات سامان گرفت
راز چون ققنوس و رستاخیز او
سوختن در ترس آتش ریز او
چونکه خاکستر شدی وارسته باز
زاد و زیبا پَر گُشایی پُر ز ناز
حی و حاضر شاعری حاذق شوی
زندگی را جا به جا عاشق شوی
عمر ما از ترس بی معنا شود
زندگی با عشق زیبا می شود
وزن: « _ ۷ _ _ / _ ۷ _ _ / _ ۷ _ »
فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
جانا
۱۷ آبان ۱۴۰۳
